به گزارش سایت رسمی فدراسیون، زهرا محمودوند - ورود زنان به ورزشگاه‌های فوتبال، فقط عبور از یک درِ بسته نبود؛ عبور از یک مرحله تاریخی در فرهنگ ورزشی ما بود. اما مثل هر تغییر اجتماعی بزرگ، مرحله‌ی دوم و مهم‌ترش تازه آغاز شده: یادگیری هم‌زیستی فرهنگی در هیجان جمعی. یکی از دلایل دیرینه‌ی مخالفت با حضور زنان، فضای استادیوم‌ها عنوان می‌شد. بنابراین امروز  باید بپذیریم با حضور زنان می‌توان به بهتر شدن این فضا سرعت بخشید. یعنی اگر قرار بود حضور زنان فقط با “جنسیت” فرهنگ را تغییر دهد، حالا با “رفتار جمعی ما” روبه‌رو شده‌ایم که هنوز نیاز به تربیت دارد. اما چگونه؟ اینجا دقیقاً جایی است که کانون‌های هواداریمی‌توانند نقش حیاتی ایفا کنند. وظیفه‌ی آن‌ها دیگر فقط پخش پرچم و طبل و شعار نیست؛ بلکه طراحی و ترویج زبان تازه‌ای از هواداری است که هیجان را با احترام ترکیب کند.
راهکارهای اجرایی پیشنهادی برای کانون‌های هواداری:
۱. طراحی «شعارهای فرهنگی و خلاق»
   شعارهایی بسازید که هیجان را بدون توهین منتقل کنند؛ شعر و وزن ریتمیک، ابزار مهمی برای مهار فحاشی‌اند. کانون‌ها می‌توانند از جوانان خلاق و فعالان فرهنگی کمک بگیرند تا شعارهای تازه جایگزین شعارهای مخرب شوند.
۲. تشکیل گروه‌های «هوادارانه‌ی مختلط آموزشی»
   گروه‌های داوطلب از زنان و مردان هوادار که قبل از بازی‌ها درباره احترام، هیجان سالم، و مسئولیت هوادار بودن صحبت می‌کنند. حضور چهره‌های محبوب باشگاهی در این حلقه‌ها می‌تواند اثر تربیتی چشمگیری داشته باشد.
۳. الگوسازی رسانه‌ای از رفتار درست
   رسانه‌ی ملی و صفحات باشگاه می‌توانند رفتارهای مثبت در ورزشگاه را ثبت و بازنشر کنند؛ تشویق «هوادار مؤدب» باید به اندازه ستاره زمین مهم و جذاب شود.
۴. کمپین‌های «از عشق بگو، نه فحش»
   چند باشگاه بزرگ اگر هم‌زمان چنین کمپینی را آغاز کنند، فضای هواداری را به سمت هیجان محترمانه می‌برند. شعار و طراحی بصری خوب، اثرگذاری این حرکت را چند برابر می‌کند.
در پایان باید گفت هواداری، فقط تماشای بازی نیست؛ آینه‌ای از بلوغ اجتماعی یک جامعه است.فرهنگ هواداری را باید با عشق و دوستی آمیخت.