ستون آخر- ثبت چهاردهمین قهرمانی فوتسالیست‌های ایران در آسیا اصلاً ساده نبود و پیچیدگی‌ها و ظرافتی خاص را در قلب خود نهان داشت. این قهرمانی نشانه‌ای روشن از قدرت نسل جدید فوتسال ایران و پیوند موفق آن با مهره‌های تثبیت‌شده بود. در این میان، چهره‌هایی چون حسین سبزی، بهروز عظیمی و تلفیق این جوانی با بازیکنان میدان‌دیده به‌ویژه سعید احمدعباسی، تصویری امیدوارکننده از آینده فوتسال ایران ترسیم کردند؛ آینده‌ای که همین حالا در حال رقم خوردن است.
سعید احمدعباسی، که عنوان بهترین بازیکن جام را به خود اختصاص داد، نماد کامل این نسل تازه‌نفس بود. او با ترکیبی از سرعت، جسارت و تصمیم‌گیری هوشمندانه، بارها خط دفاعی حریفان را از تعادل خارج کرد.

 احمدعباسی نه‌تنها در آمار فردی درخشان ظاهر شد، بلکه در لحظات سرنوشت‌ساز، بازیکنی تعیین‌کننده بود؛ کسی که مسئولیت را می‌پذیرفت و از فشار نمی‌گریخت. انتخاب او به‌عنوان بهترین بازیکن تورنمنت، مهر تأییدی بود بر نقش محوری‌اش در قهرمانی ایران. احمدعباسی بازیکن جوان و تازه‌واردی نیست؛ او با سال‌ها حضور در سطح اول فوتسال، به نقطه‌ای رسیده که می‌تواند در مهم‌ترین تورنمنت قاره، جریان بازی را کنترل کند.
حسین سبزی یکی از نمونه‌های موفق اعتماد به نسل جدید بود. سبزی با تحرک بالا، شجاعت در بازی و توانایی تطبیق با شرایط مختلف مسابقه، به کادر فنی گزینه‌ای قابل اتکا داد. او نشان داد که می‌تواند بدون افت ذهنی، در بازی‌های پرفشار حاضر باشد و وظایف تاکتیکی خود را به‌درستی اجرا کند. عظیمی نیز با قدرت بدنی، شوت‌زنی و حضور مؤثر در نبردهای تن‌به‌تن، مکملی ارزشمند برای خط حمله ایران بود؛ بازیکنی که بدون هیاهو، کار تیمی را در اولویت قرار داد.

اما این قهرمانی بدون سنگربانان فوتسال ایران کامل نمی‌شد. دروازه‌بانان تیم ملی، در لحظاتی که بازی به مرز بحران می‌رسید، با واکنش‌های به‌موقع و تمرکز بالا، آرامش را به تیم تزریق کردند. ثبات در خط دروازه، به بازیکنان جلو زمین این اطمینان را داد که با جسارت بیشتری حمله کنند؛ عاملی که در تورنمنت‌های فشرده، ارزشی دوچندان دارد.

 مطمئنا تیمی قهرمان می‌شود که بهترین نمایش تدافعی را داشته باشد، نه لزوماً تهاجمی‌ترین تیم و پسران وحید این مهم را خیلی خوب آموخته‌اند.